Brotherlouis.nl

1111111111Rating 0.00 (0 Votes)

De busrit van Yangon naar Mandalay viel alles mee. Bij de aanschaf van het busticket in Yangon wees de goedlachse verkoper naar een poster waarop de bus stond waarmee ik naar Mandalay zou reizen. Meestal heeft dat een hoog reisgids-gehalte. Lees: de plaatjes zijn van 10 jaar geleden toen alles nog spik en span/nieuw etc. was. Ik had me dus ingesteld op een afgetrapt vehikel waarvan de stoelen of niet naar achter konden, of niet meer naar voren. De bus was echter nog in bijzonder goede staat en ook de weg van Yangon naar Mandalay was voor lokale begrippen "dik in orde".

 

Met de bus van Yangon naar Mandalay

Busreizen in de meeste Aziatische landen gaan altijd gepaard met flink wat karaoke of ander muzikaal geweld. En ook dit maal werd ik er fijntjes aan herinnerd dat de trein zo'n slecht optie nog niet was geweest. Anderzijds verdwijnt van het treinticket 100% in de diepe zakken van het militaire regime en van het busticket slechts 1%. Wat dat betreft heb je er dan snel wat extra karaokepret voor over. Voor het geval de bus te licht zou zijn en zou opstijgen waren er 2 maatregelen genomen: 1) men reed niet sneller dan 70km/u en 2) een hele lading enorm zware vrachtwagenonderdelen werd verspreid over het bagageruim ingepakt. En dan bedoel ik niet hier en daar wat, maar het hele ruim. Waardoor alle balen rijst, dozen fruit en rugzakken automatisch in het passagiers gedeelte werden opgestapeld op de achterste stoelen. Met enige creativiteit paste alles ook nog. Ik blij dat ik niet op de 1 na achterste stoelrij zat want een paar overgebleven vrachtwagenonderdelen werden bovenop gezet en dat zag er niet al te stabiel uit. En zeker in Myanmar met de medische voorzieningen van een klein Gallisch dorpje uit 300 voor Christus, wil je geen vrachtwagen onderdelen in je nek hebben. 

Na een uur of 4 rond 22:00 stopten we bij een hele rij wegrestaurants. En ook die zagen er prima uit. Als toerist blijf je in een land als Myanmar nog altijd een attractie op zich. Iedereen kijkt je aan, en bij ieder vriendelijk knikje krijg je er een lading glimlachen voor terug waar een Prozacslikker flink voor door moet slikken. En na wat heen en weer geduw in de nacht met mijn veel te dikke buurman die eigenlijk beter 2 stoelen had kunnen reserveren, en toch nog wat slaap gevat te hebben, heb ik 's ochtends ingecheckt bij het Royal Guesthouse. Iets minder royaal dan de naam doet vermoeden met wel 2 ramen, 2 bedden en zelfs een heuse bank in m'n slaapkamer zeker de beste kamer van deze reis tot nu toe. Daar tik je dan ook wel $10 voor af.

 

Met de trein naar Hsipaw

Inmiddels zit in in Hsipaw een klein dorpje in Shan State, de naam van een gebied en een van de volken die in Myanmar wonen. Wat dat betreft is de originele naam Myanmar een meer dekkende lading als naam voor het land dan Birma, zoals de Britten het in de tijd genoemd hebben. Birma verwijst naar de grootste bevolkingsgroep de Birmezen, maar bijna 40% van de bevolking is geen Birmees maar een van de andere volkeren (Mon, Shan, Shin, Kayin etc). Dat v.w.b. het educatieve element voor vandaag. 

Hsipaw kun je op 2 manieren bereiken, per bus of per trein. Omdat ik al genoeg ik bussen zit koos ik voor de trein. Dat kopen van het treinkaartje ging een stuk makkelijker dan in India in 2008. Uit de 20 loketten met enkel Birmese tekense erboven werd het een soort loterij. Maar met wat hulp vond ik uiteindelijk het juiste loket. Het speciale loket om "first class" treinticket voor de trein naar Hsipaw en Lhasio te kopen. De trein bleek om 4:00 's ochtends (!!) te vertrekken maar een doorgewinterde backpacker maak je de pis niet lauw met zo'n vertrektijd (lees: ik moest even flink slikken!). Voor de deur van mijn guesthouse in Mandalay nog een deal gemaakt met een Trishaw-driver (soort fiets-tandem). De bestuurder zou me die nacht om 3:15 op zou komen pikken. Ja, ja, ja!!  hij zou er echt 100% zeker zijn verzekerde hij mij. Die fietskoning lag waarschijnlijk nog fijntjes hout te zagen toen ondergetekende al tijgerend over de in de lobby slapende familie naar buiten kwam zetten. Niemand te bekennen. Überhaupt niemand op straat te bekennen, en geef ze eens ongelijk. Gelukkig kwam ik ondanks dit onchristelijke tijdstip op een hoofdstraat toch wat wielergasten tegen die me ook nog voor minder dan de oorspronkelijke deal naar het station konden fietsen. En ruim op tijd kwam ik daar gelukkig aan.

 

Deutsche gründlichkeit in een Birmese trein

Stipt om 4:00 uur vertrok de trein vanuit Mandalay naar Hsipaw. De inhoud bestond zoals gebruikelijk bij veel vervoersmiddelen uit een bonte verzameling van homo sapiens, flora en fauna. Ik had de mazzel dat er niemand naast me zat en dus kon ik op de amber 1 meter brede bank met ingetrokken benen een poging te inslapen wagen om de tot nog toe korte nachtrust wat te verlengen. En wanneer je denk dat je je steeds verder van de geciviliseerde wereld verwijdert (11 vlieguren + 1 vlieguur + 12 busuren verwijderd van Nederland) en de kans op een groep Nederlanders uiterst klein lijkt, stapt er om 8:00 een groep Nederlanders in the middle of nowhere de trein in. Direct veel gekakel etc. Echt iets om blij van te worden op de vroege morgen ... NOT. Wat mij wel niet bezielde om in m'n eentje hier te reizen vroeg een van de dames, "das toch hartstikke raar, dat zou ik niet kunnen, ik het iemand nodig om tegen aan te zeuren". "Ik hou niet van zeurkousen" was mijn antwoord. De toon was gezet. De groep (en die dame) bleken overigens best mee te vallen hoor, en ik ook hèhè. Onderweg nog over de enorme Gokteikbrug gereden met de trein. Dat ding is hier begin 1900 door Amerikanen gebouwd en was toen de een na grootste brug ter wereld. De brug is nog altijd in originele staat en heeft weinig onderhoud gehad (en blijkbaar nodig). Het schud, piept en kraakt aan alle kanten dus wie weet wordt het tijd voor een stevige smeerbeurt op wat punten. 

Ruim voor Hsipaw had de groep het veld alweer geruimd, ze gingen maar een paar uurtje met de trein. En na een uur of wat verder, mocht ik ook eindelijk uit het schuddende dieseldamp-uitproestende-monster stappen. In Hsipaw hangt een erg gemoedelijke sfeer. Na wat links en rechts gelopen te zijn had ik geen idee meer waar ik was maar een scooter met daarop 3 mensen bracht me wel even naar Mr. Charles Guesthouse waar ik naartoe wilde. Daar een kamertje geboekt met zelfs een ligbad (m'n eerste ligbad in jaren volgens mij!) én warm water, een redelijk unieke combi, zeker in dit gebied. Maar na een lange treinrit en veel stof wilde ik mezelf even lekker in de watten leggen. 

Vanmorgen het voormalig paleis van de laatste Shan prins bezocht. In 1962 is deze man opgepakt. Hij zou een zeer belangrijke functie krijgen bij de eerste verkiezingen na de onafhankelijkheid in 1949. Zijn Oostenrijkse vrouw schreef een boek over de hele toestand. Ze heeft jaren geprobeerd bij het militaire bewind die na de verkiezingen de macht overnamen te achterhalen wat er met hem gebeurd is. Onofficieel heeft ze gehoord dat ie is omgelegd. Het boek heb ik een paar jaar geleden gelezen, erg aangrijpend. Het paleis wordt inmiddels bewoond door een neef van de prins, Mr. Donald. Hij is 5 jaar geleden de bak in geslingerd omdat ie toeristen het paleis liet zien en geen "Guiding license" had. In totaal kreeg ie 13 jaar aan de broek. Vorig jaar is hij na 4 jaar vrijgelaten onder voorwaarden dat hij zich rustig houd en geen contact met toeristen meer heeft. Bij het hek verbaasde het me dan ook dat er een jong ventje op me af kwam lopen die me aanbod zijn oma, de vrouw van Mr. Donald te halen. Zolang het gesprek kort is en het bij het hek gebeurd is het oké. Er blijken veel Nederlanders te komen. Allemaal het boek gelezen. Ze kende daardoor ook Prins Willem Alexander en vroeg wat ik deed. Internet Marketing zij haar niet zoveel maar Google kent ze wel. Af en toe gebruikt te internet. Maar hoe treinkaartjes dan via internet betaald en gedistribueerd werden, dat verdiende wat uitleg. Ze was juist zo geïnteresseerd in dit soort westerse zaken zodat ze wat contact met de buitenwereld heeft en weet wat en hoe dingen buiten Myanmar gaan.

 

Aung San Suu Kyi vrij!

's Avonds bij thuiskomst bij het Mr. Charles Guesthouse kwam een überblije stokoude Mr. Charles met open armen op me aflopen. 's Ochtends hadden we al even zitten praten over de op handen zijnde vrijlating van Aung San Suu Kyi, de oppositieleidster van de NLD en tevens winnares van de Vredesprijs in 1991. Sinds 2003 heeft zij bijna onafgebroken in de gevangenis gezeten of onder huisarrest gestaan. Gisterenmorgen was de stemming nog sceptisch omdat er nog geen nieuws was. Maar bij thuiskomst had Mr. Charles net gehoord dat ze vrij gelaten was. Samen met de familie heb ik naar een illegaal vanuit Noorwegen uitzendende Birmees tv kanaal naar beelden zitten kijken. De beelden zijn met kleine camera's voor het huis van Aung San Suu Kyi opgenomen door geheime reporters en per satelliet naar Bangkok verzonden. Van daaruit weer naar Noorwegen en zo wordt het de wereld in geslingerd. Weinig mensen praten erover maar vrijwel iedereen weet hoe het werkt. De schotelantenne is op de zwarte markt gekocht. Officieel dien je je schotel aan te melden bij de local authorities. Daar wordt ie dan geregistreerd en vervolgens betaal je $450 belasting per jaar. Een godsvermogen hier. Dat doet geen hond uiteraard en het aantal illegale schotels is te groot om het te kunnen controleren. Het bijzondere is dat naar aanleiding van de aanslagen op 11 september 2001 in Amerika de vraag naar beelden en nieuws zo groot werd dat lokale business lui en masse schotelantennes vanuit China gingen importeren. Bij de grens werden grenswachten omgekocht en zo wordt een markt stiekem toch voorzien in haar behoefte. 

Op het nieuws zag Aung San Suu Kyi er goed en gezond uit. Veel emoties bij de mensen te zien. Geen idee of de beelden Nederland ook bereikt hebben maar ik vermoed van wel. Verder is het rustig in Hsipaw gebleven. Volgens Mr. Charles heerst er een opgelaten bestemming onder het volk maar daar laten ze weinig van merken. Nog altijd bang om opgepakt te worden. In Yangon schijnt er wel feest gevierd te worden. Volgens Mr. Charles is een en ander lastig en controversieel. Iedereen is hartstikke blij dat ze vrij is. Er wordt ook iets meer door het volk gepraat over politiek sinds de verkiezingen. Generaal Than Shwe, de leider van dit land gaat als het goed is met pensioen en treed terug als hoofdeikel...uhm "staatshoofd". Achter de schermen zal hij nog wel aan de touwtjes blijven trekken is de verwachting maar er zijn aanwijzingen dat het regime wellicht wil samenwerken met Aung San Suu Kyi. Maar de keerzijde is dat de wet onlangs is aangepast waardoor Aung San Suu Kyi geen staatshoofd meer zou mogen worden. Tevens is haar NLD partij door de junta ontbonden. Er is officieel geen partij meer. De samenwerking zou dus meer op een wassen neus gaan lijken en daar zal ze zich niet voor laten lenen. Grote veranderingen worden dus zeker niet verwacht. De huidige regering blijft zitten. Maar de hoop blijft!

Deel dit artikel

Visum Myanmar

 

Visum Myanmar nodig?

Online aanvragen

Beoordeling 9,1/10

 

Foto's Myanmar Thailand 2010

273-myanmar-mandalay-2010
650-thailand-bangkok-2010
129-myanmar-yangon-2010
893-thailand-koh-mak-2010
648-thailand-bangkok-2010
014-thailand-bangkok-2010
588-myanmar-mawlamyine-2010
176-myanmar-yangon-2010
527-myanmar-hpa-an-2010
123-myanmar-yangon-2010
303-myanmar-hsipaw-2010
415-myanmar-hsipaw-2010
498-myanmar-hpa-an-2010
866-thailand-koh-mak-2010
926-thailand-koh-mak-2010-pan
494-myanmar-hpa-an-2010
300-myanmar-hsipaw-2010
853-thailand-koh-mak-2010
855-thailand-koh-mak-2010
965-thailand-bangkok-2010
505-myanmar-hpa-an-2010
762-thailand-bangkok-2010
155-myanmar-yangon-2010
068-thailand-bangkok-2010
357-myanmar-hsipaw-2010-pan
490-myanmar-hpa-an-2010
383-myanmar-hsipaw-2010
356-myanmar-hsipaw-2010
984-thailand-bangkok-2010
672-thailand-bangkok-2010

Rugzak inpakken voor Myanmar

Geen idee wat essentieel is om in je rugzak te hebben zitten tijdens het backpacken door Myanmar? Hier alvast wat tips. Of lees het artikel en download gratis je inpaklijst.

  • Klamboe
  • Paspoort
  • Vliegticket
  • Teva-slippers
  • Pinpas
 

Download gratis inpaklijst

4 relevante stappen voor backpacken in Myanmar

Vliegticket Myanmar backpacken

1. Vliegtickets

Check de beste tips om een goedkoop vliegtickets naar Myanmar te scoren.

Vliegticket

Myanmar backpacken voorbereiden reistips

2. Voorbereiden

Alles over het voorbereiden voor je backpack reis door Myanmar.

Voorbereiden

Inentingen en vaccinaties Myanmar backpacken

3. Inentingen

Wees lief voor jezelf en zorg vooraf voor de juiste vaccinaties en medische zaken.

Inentingen

Inpaklijst meenemen backpacken Myanmar

4. Gratis inpaklijst

Met de inhoud van deze inpaklijst in je rugzak kun je heerlijk relaxt op reis gaan.

Inpaklijst

 

zoeken