Ken je die verhalen van vroeger nog? Een hele lading toeristen wordt in een bus gestouwd voor een bezoekje aan zo'n typisch Duits stadje ergens langs de moezel.
Daar aangekomen blijkt de trip slechts een ordinaire pannenverkoop te zijn! Toen ik een jaar of 7 was, zijn wij er ook een keer ingetuind toen ik met ouders en zus op vakantie waren. Als nietsvermoedend gezin dachten wij wat bezienswaardigheden te gaan bezichtigen en aan een wijnproeverij deel te nemen. Die wijnproeverij die begon ook echt, maar al snel werd dat ene kleed verwijderd dat op een grote tafel midden in de wijnkelder, een grote stapel gloedjenieuwe pannen bedekte. Een lokale Heino demonstreerde tijdens een Hans Kazan-achtige presentatie de nieuwe modelletjes
Op een iets andere manier, verging het mij ook zo tijdens een dagtour in de buurt van Ooty...
Oplichterij in Ooty
Hier in Ooty (spreek je uit als "Oetie"), wat ligt in de Nilgiri Hills, kent men dat principe dus ook. Je vraagt bij zo'n lokale tour operator of er een leuke dagtour te boeken is naar het dierrijke "Mudumalai Tiger Reserve".
Met met veel poeha werd me verteld dat de trip die beschikbaar was, echt een buitenkansje is. De volgende dag werd ik om 9:00 uur opgehaald. En in plaats van een volle bus aan te treffen, reden we eerst een uur rondjes in downtown Ooty om de bus te vullen. Oké, daar kon ik me nog iets bij voorstellen, want die anderen wilden deze buitenkans ook niet laten schieten.
Rond half 11 waren we dan eindelijk onderweg naar Mudumalai Tiger Reserve. Na een kwartiertje rijden in de veel te kleine bus (of was die Franse dame gewoon echt veel te dik!) stopten we naast een golfbaan.
Vervolgens begon de gids 10 minuten aan één stuk in het Tamil te ratelen alsof hij er een cassettebandje was aan gezet. Na het Tamil volgde dezelfde uitleg over de golfbaan waar we beland waren in het Hindi. Als laatste volgde de uitleg in het Engels, wat weer wel in drie regels kon.
Hierna volgde een hele rij van stops bij, voor de trip, totaal niet relevante elementen zoals, jawel!, een fabriek waar ze cassettebandjes produceren, een dam van een stuwmeer waar een enorme waterval is....alleen vandaag zonder water blijkbaar. En al zou het fotowaardig geweest zijn, dan hadden we dikke pech gehad want er mochten geen foto's gemaakt worden.
De volgende stop was bij de "6th mile", de afstand gemeten vanaf Ooty. Hier mochten we tussen de naaldbomen door naar een meer lopen. Overigens wel met de waarschuwing dat de afdaling levensgevaarlijk was omdat het steile pad vol droge dennennaalden lag. Meer mensen waren het ondertussen behoorlijk zat.
Na weer wat rijden kwamen we bij een boot club waar men tegen een "aantrekkelijke meerprijs" 40 minuten kon roeien. Voor een aantal was de maat vol, we waren inmiddels acht maal gestopt, drieënhalf uur verder en we hadden nog geen voetafdruk van een tijger gezien. Met een klein clubje regelde we zelf een taxi terug naar Ooty om van deze oplichterij af te zijn.
Op 150CC door de bergen bij Ooty
Bij terugkomst heb ik een 150 cc motor gehuurd en ben ik de bergen ingetrokken. Ooty ligt met z'n 2200 meter vrij hoog, maar op 2600 meter heb je een uitkijkpunt wat pas echt geweldig is.
De motor was een toppertje. Als je in een auto of bus zit, lijkt het allemaal chaotischer op de weg dan het in werkelijkheid is. Hoewel die bussen hier niet meegeven in scherpe bochten op een berg. Maar zonder kleerscheuren en met een doos thee van een lokale theefabriek in de tas ben ik weer heelhuids aangekomen in Ooty.
Sinds lange tijd heb ik ook weer eens op een paard gezeten. Bij een soort manege zag ik een aantal goedverzorgde paarden staan. Ik mocht zonder verdere uitleg een paard huren voor een rondje rond het meer dat net buiten Ooty ligt voor mijn guesthouse.
Het zadel in was ook geen punt gelukkig, maar hoe je laat je zo'n viervoeter ook weer doen wat je wilt? Die kennis bleek broodnodig te zijn omdat Jolly Jumper z'n eigen weg in gedachte had. Wat ik ook probeerde, hij wilde niet de richting op die ik 'm stuurde. Toen herinnerde ik me dat iets en kon ik met behulp van een twijg van een boom het dier op z'n billen tikken en luisterde het paard gelukkig wel.
Eenmaal dichterbij de manage leek het paard zijn habitat te ruiken en veranderde stapvoets in volle galop. En zo werd de menigte in het centrum van Ooty vandaag getuige van een toerist die in volle galop tussen de mensen door stoof.
In m'n guesthouse ontmoette ik nog een erg aardig Nederlands stel uit Voorschoten. Die waren tijdens het rentenieren twee maanden door India aan het trekken. Zw waren vooral op zoek naar de beste golfbanen en waren zo in Ooty terecht gekomen. Sneu voor hen bleek dat die lokale golfbaan niet voor buitenlanders toegankelijk te zijn.
Ik kreeg van hen nog de tip om voor de afwisseling een pizzaatje te gaan scoren bij het "Sidewalk Cafe" in Ooty. Dat heb ik geweten ook. De meelschijf heb ik er tot op m'n tenen uitgekotst vannacht. k heb daarom vandaag alleen een granaatappel en twee bananen gegeten. Maar de rest komt vast wel weer goed.
Fort Cochin
Voordat ik in Ooty aan kwam ben ik nog drie dagen in Fort Cochin geweest. Fort Cochin is een gedeelte van een eiland voor de kust van India. De Volvo Ocean Race had er ook net aangelegd. Fort Cochin is met name bekend om z'n koloniale verleden. Zo heeft Vasco da Gama hier z'n laatste adem uitgeblazen en zijn de Portugezen indertijd verdreven door de Nederlandse boys van de VOC. Leuk om te zien dat je voorvaderen hier hun eigen begraafplaats hebben, de door de Portugezen gebouwde katholieke kerk hebben verbouwd tot een Nederlands hervormde. Tevens ben ik tot de conclusie gekomen dat wij Nederlanders maar een saaie bouwstijl hadden in die tijd. Geen franje of kleur gewoon recht-toe-recht-aan. De Portugese overblijfselen zien er ondanks hun vaak bouwvallige staat een stuk mooier uit. Heb zelf nog een koffieboer gevonden met lokale bonen dus voor thuis weer een half kilootje Indiase koffie in de tas zitten. Tevens nog een leuk Zwitser drietal leren kennen waarmee de nodige "special tea" (ook hier weer de fantastische theepotten om te verhullen dat er bier geschonken wordt) mee werd genuttigd.
Metupallayam
En na het verlaten van Fort Cochin ben ik doorgereisd naar Metupallayam, een niets zeggend stadje zo'n 46 km ten Zuid-Oosten van Ooty. Vanuit Metupallayam vertrekt namelijk de op de wereld erfgoedlijst genoteerde mini-trein wat met een tandwiel de berg op wordt geduwd. Om een treinkaartje te bemachtigen moest heel wat moeite gedaan worden. Bij aankomst in Metupallayam was in namelijk direct naar het station gegaan. Op het station had je twee balies. Eén reservation desk en één bookings desk. Het verschil was mj onduidelijk maar ik werd in elk geval verwezen naar de station manager. Na wat zoeken bleek de man druk slapende te zijn in z'n kantoor aan het eind van het perron. Ik werd weer terugverwezen naar de loketjes. Na 20:00 moest ik nog maar eens terugkomen want dan hadden ze inzage in de beschikbaarheid van de trein van morgen. Om 20:15 weer terug dus. Toen bleek dat ik om 5:30 de volgende morgen op het station zou moeten zijn voor een trein die pas om 7:10 zou vertrekken. Dat was omdat er veel mensen vroeg zouden komen om alsnog een treinkaartje te bemachtigen. Mooi verhaal en om 5:30 was er geen loket open en de station manager was ook nog in geen velden of wegen te bekennen. Richting 6:00 kwam een niet uitgeslapen type het loket open maken, mocht ik toch eerst weer bij de station manager een briefje halen met daarop m'n stoelnummer en zo had ik dan eindelijk het treinkaartje te pakken.
De treinrit zelf was erg mooi langs theeplantages, veel bruggen, tunnels etc. Jammer alleen dat iedereen in de trein (wederom geen toerist te bekken) z'n plastic flessen en koffiebekertjes het raam uit gooit. India is een prachtig land, de economie en bevolking groeien enorm hard maar zoals het op mij overkomt zijn ze ook de grootste afval-dump aan het creëren. Roken mag hier trouwens niet in de open lucht, ook niet in restaurants dus dan valt Nederland nog wel mee toch?