Enfield Experience in Arambol Goa

Heb je dat ook wel eens? Dat je het gevoel hebt, dat je iets echt gedaan wilt hebben? Sommige dingen kunnen soms wat lastiger zijn omdat je er iets voor nodig hebt wat je niet hebt en wat je ook niet makkelijk te pakken kunt krijgen.

We hebben het over een motorrijbewijs. In Nederland geliefd bij velen, maar lang niet iedereen heeft er een. Heb je er eenmaal een dan mag je tot je 24e jaar rijden met een motor met beperkt vermogen.

De feiten van vandaag, ik zit in Goa en daar gelden andere regels. In mijn voordeel.  Hier kijken ze niet op een papiertje meer of minder. En dus kun je dan eindelijk doen wat je al heel lang heel graag een keer wilde doen: lekker cruisen op een echte oude Royal Enfield "Bullet" 350CC. Gelukkig reed ik op m'n 16e schakelbrommer. Op een illegaal MB8 frame voor ingewijden, maar dat wist ik op dat moment zelf ook niet. 

Wat is dat het verhaal achter de Enfield. Geen flauw idee. Je ziet ze hier echter overal rijden en het ziet er uit als een echte klassieker. Het blijken Britse tweewielers te zijn, maar net als de ouderwetse Volkswagen kever, die je deze al lang niet meer in het Nederlandse straatbeeld ziet omdat ze niet meer in Europa geproduceerd worden, zie je in Engeland ongetwijfeld nog zelden een van deze klassiekers rondrijden. Ze werden ontworpen in de jaren '50. Echt nostalgie dus.

Op een Royal Enfield "Bullet" in Palolem Goa

In Palolem in Goa is een Royal Enfield altijd snel gevonden. Om de hoek van Sevas Huts & Cabanas kon men er dan ook direct eentje leveren. Het bleek echter om een nieuwer model te gaan, de Royal Enfield "Thunderbird".

De Royal Enfield motoren worden vandaag de dag alleen nog in Chennai in India gemaakt. De Britten zelf zijn er in 1970 mee stopten. De "Thunderbird" heeft gelukkig ook een 350cc blok aan boord. Voor minder doe ik het natuurlijk niet. Joh was ook wel voor een ritje te porren en zo vertrokken wij verkleed als Easyriders richting Fort Cabo de Rama bij Canacona. Het fort is een overblijfsel van de Portugezen van een tijdje geleden.

Het voordeel van e Royal Enfield "Thunderbird" is dat deze elektrisch te starten is in tegenstelling the "The Bullet" die je altijd met een kickstart aan moet trappen. Het zadel zit daarnaast een stuk comfortabeler en je voelt je dan ook echt de koelste vogel op de hele aardbol.

Maar de Easy Riders zagen er in hun tijd niet zo uit als wij vandaag de dag en dus besloot Joh allebei een sjaal op de kop te tikken. Met sjaal en al om het hoofd gebonden stroomde er al snel wat hippie-bloed door onze aderen. Peter Fonda zelf zou trots op ons geweest zijn is mijn inschatting. Met een gangetje van rond de 60 km per uur, veel harder wil je hier niet rijden met al die kamikaze coureurs, hebben we flink wat onbewoonde stranden gezien. Af en toe een paar bamboehutten met een BBQ ervoor, verder helemaal niets. 

Goa verandert

Over een paar jaar zal het allemaal wel weer vol gebouwd zijn. Goa blijkt flink veranderd te zijn. Waar het voorheen bekend stond om haar, al dan niet illegale festiviteiten, alternatieve genotsmiddelen en hippie-cultuur, rest vandaag de dag nog massatoerisme en braafheid.

De lokale overheden waren het hier op een gegeven moment zat. Inmiddels zijn alle barretjes hier 23:00 uur 's avonds gesloten. Geen Goa-trance feestjes, house parties met beukende beats. Wel veel 55+ers met veel te grijze hoofden die doen vermoeden dat het bloed dat door de aderen stroomde te veel vermengd is met andere stoffen. Nee, Goa is Goa van vroeger denk ik niet meer. Maar dat maakt het niet minder aangenaam. Al was het maar om de Enfield Experience te mogen ervaren!

Slingerend door de rijstvelden van Goa

Slingerend door de rijstvelden en dorpjes keerden we toch wat vermoeid terug in Palolem aan het einde van de dag. En ook nog zonder ongelukken. Dat smaakt naar meer, dachten we direct.

Na een dag of drie hebben we onze spullen ingepakt om ons richting het noorden te begeven. Ons nieuwe onderkomen zouden we proberen te vinden in het paradijselijke Arambol, een van de noordelijkste stranden van Goa.

Joh woont inmiddels al wat jaren in luxe in oliestaat Oman en had dus geen trek om zich per bus of trein naar Arambol te laten vervoeren. En zo lieten we ons comfortabel per taxi chauffeuren om halverwege rechtsomkeert te maken omdat het paspoort van Joh nog in de safety deposit box van Sevas Huts & Cabanas bleek te liggen.

Eenmaal aangekomen in Arambol bleek het daar een stuk drukker te zijn dan in Palolem. Veel meel hippie-volk, of eigenlijk meer hippie-wannabee's, drukte met auto's, kramen met t-shirts etc. Het werd er zo druk dat het verkeer compleet vast liep en we lopend verder besloten te gaan.

Dat bleek een dapper besluit wat het door ons uitgezochte guesthouse bleek langs de autovrije kliffen te liggen. Een puik stuk verderop over een smal grindpad. Met een rugzak op is dat geen probleem. Maar de reusachtige koffer én een rugzak én een met in India aangeschafte prularia gevulde handtas van Joh, maakte dat het een intensieve wandeling.

Tijdens de wandeling werden we gade geslagen door een Engels echtpaar waarvan de man tegen de vrouw zei: "Jeeez, she does even carry more lugage around then you do". Ik proeste het spontaan uit van het lachen. 

Gelukkig vonden we niet veel later de laatste beschikbare hut bij een vriendelijke oudere dame. We kregen er een prachtig uitzicht vanaf de kliffen bij. We besloten ons lichaamsvocht aan te vullen met wat ijskoude Kingfishers bij een naburig etablishement. 

Nog een dagje "Bullet" vanuit Arambol

Omdat Joh al eerder voor mijn aankomst in Goa de steden Panaji en Old Goa had bezocht, besloot ik vanmorgen om zelf een dagje op pad te gaan op een Roayl Enfield.

Het bleek in Arambol wat lastiger te zijn om er eentje te vinden. Na wat zoekwerk vond ik er een bij een Enfield-mechanic. Ik kreeg zijn eigen motor mee. Dit keer wel een echt "Bullet", de klassieker uit de jaren '50 dus. Het geluid klonk al direct anders dan dat van de Thunderbird van een aantal dagen terug. Het klonk zwaarder. Ik kan het niet nadoen maar als je aan een Harley denkt, dan nog wat zwaarder en mooier. Ronduit gaaf dus.

Wat wel weer apart was is dat de rem en versnelling omgedraaid waren ten opzicht van de "Thunderbird". Niet echt logisch maar ja. Maar wat een monster is die "Bullet" zeg. Ik heb weinig verstand van motoren maar zodra je de gashendel opentrekt, voel je de adrenaline door de aderen stromen, echt geweldig.

De rit naar Panaji en Old Goa was lang. Helaas was de route hier in het noorden van Goa een stuk minder mooi dan rond Palolem. Veel minder rijstvelden, veel meer verkeer, bebouwing, drukte en kruispunten zonder borden waar welke weg naartoe ging en dus moest ik regelmatig keren.

Uiteindelijk is alles weer goed gegaan. Onderweg met de mobiel ook nog een filmpje kunnen schieten zodat straks thuis het geluid voor iedereen via de website te beluisteren is haha.

Fort Aguada

Morgen maak ik met John nog een laatste rit naar Fort Aguada, een groot complex, ook weer door de Portugezen gebouwd indertijd. Dan nog een dag Goa en daarna vertrek ik op kerstavond met de nachttrein richting Mumbai waar ik vroeg in de morgen aan hoop te komen. Alvast een leuke, mooie en fijne kerst aan iedereen en de Comazuipers van het Pomonaplein in Den Haag wens ik een topfuif vanavond toe!!