Chillen op Koh Chang - Thailand

Om 8:00 zijn we gisteren vertrokken richting Koh Chang aan de oostkust van Thailand. Het duurde uiteraard weer heel lang voordat we echt onderweg waren. De mini-bus werd volgepropt met diverse andere backpackers die allemaal bij verschillende guesthouses opgehaald moesten worden. Na een half uur hadden we iedereen maar moest er ook nog eerst getankt worden. Maar tegen een uur of 7 reden we dan ook echt de tolweg van Bangkok uit naar de rand van de stad.

In de mini-bus maakten we kennis met Rutger en Joy. Twee vrienden van elkaar die samen door Thailand reisden voor een maand of wat. Joy vertelde ons dat zij en Rutger op Koh Chang zeker naar Lonely Beach zouden gaan. Dat bleek "the place to be" te zijn op Koh Chang. Bij aankomst rond een uur of 13:00 in de kustplaats Laem Ngop waar diverse boten naar Koh Chang vertrokken, bleken wij bij een andere pier afgezet te worden als Rutger en Joy. Had weer iets met verschillende tickets te maken.

Op de boot naar Koh Chang

Na uiteraard weer wachten vertrok de boot eindelijk. Het was niet echt een ferry maar meer een vissersboot. In de verte zagen we Koh Chang al liggen. Toch een paar pittige heuvels aanwezig in elk geval zo te zien. We voeren vanuit het noorden naar de westkant van het eiland. Na bijna een uur varen kwam een strand in zicht. Er was echter nergens een pier of steiger te bekennen waar de boot kon aanmeren. Toen we vlak bij het strand waren werd de motor uitgezet en gleed de boot na wat meters vast op de oplopende zandbodem. Er werd een flinke ladder overboord in het water gezet in we werder vriendelijk verzocht de schuit te verlaten. Op zich wel mooi natuurlijk. Baden door de laatste meter tropisch water een prachtig strand op lopen. Had ook wel weer iets. Zonder al te veel voorzichtigheid werden onze rugzakken met een flinke worp op het strand gesmeten.

Het was inmiddels een uur of 15:00 en daar sta je dan op een tropisch strand in onder een koperen ploert die aan een strakblauwe hemel staat. Rugzak van een kilo of 14 op de rug en lopen maar door het mulle zand. We bleken op White Sand Beach gedropt te zijn. Het meest noordelijk gelegen strand aan de westkant van Koh Chang. Lonely Beach waar Joy en Rutger het over hadden gehad was het 3e of 4e strand vanuit het noorden gezien. Mogelijk iets wat we best aan zouden kunnen lopen, dachten we. Na een kwartier gooiden we gutsend van het zweet onze rugzakken neer in het zand. De hitte was echt niet te harden. Er bleek geen bus in de buurt te zijn en het stand leek ook wat langer dan we aanvankelijk hadden ingeschat.

Lonely Beach, geen strand te bekennen

Toen we de Lonely Planet er nog eens bij pakten, zagen we pas dat het eiland een slordige 35km lang was en dat we nog zeker 15km moesten lopen voordat Lonely Beach uberhaupt in zicht zou komen. Geen optie dus. White Sand Beach leek ons toch ook niet echte de leukste plek om te verblijven. Het strand was mooi maar behoorlijk toeristisch en veel ouderen. Achter White Sand Beach bleek gelukkig een weg te liggen waar bij toeval een pick-up taxi langs kwam na een kwartiertje. Na een mooi ritje met veel steile wegen en bochten werden we gedropt bij wat de chauffeur Lonely Beach noemde. Geen strand te bekennen echter.

Na een stuk lopen richting zee bleek dat het strand geen strand was maar alleen flink wat grote zwarte kiezels. Vlakbij zagen we wel wat hutjes op palen in de branding staan onder de bomen maar die bleken allemaal volgeboekt. Sterker nog, alles in de buurt bleek volgeboekt te zijn. Wat nu. We besloten midden in het veld tussen de weg en het strand bij wat bomen een drankje te nemen bij "Maggie's Place". Maggie bleek een aardige Thaise vrouw te zijn met een eigen restaurant met daaronder een boerderij achtig iets vol met koeien, kippen en varkens. We vertelden van onze pech bij het vinden van een slaapplaats. Maggie bleek naast de stal onder het restaurant voor nood nog een hok te hebben met twee bedden. Echt geweldig zag het er niet uit maar het werd inmiddels donker, we hadden geen idee waar we verder nog naartoe konden en dus besloten we te blijven. Kon geen kwaad. Er was zelfs een douche even verderop in het veld wat niet meer was dan 4 golfplaten bij elkaar waar een pijp boven hing. De enige stroomvoorziening die het restaurant had, liep trouwens ook recht boven de douche langs waardoor je je handoek handig kon ophangen over het electriciteitsnoer. Niet echt de meest veilige manier maar die ranzige golfplaten zagen er niet echt fris uit. En uiteindlijk was het heerlijk verfrissend om na een lange reis een koude douche te kunnen nemen.

Legendarisch Treehouse ontdekt

We besloten voor het eten op onderzoek uit te gaan. We liepen een paadje in wat in de richting liep van waar we vandaag gekomen waren 's middags. Het paadje liep een bosachtig gebiedje richting zee in. Op bordjes die op de bomen gespijkerd waren zagen we "Treehouse Lodge" staan. Hadden Rutger en Joy daar ook niet over verteld? We kamen uit bij een complex van diverse gebouwtjes van rieten daken die allemaal op palen stond in de zee net in de branding in een soort kleine baai. De gebouwtjes waren allemaal verbonden met elkaar door middel van houten bruggetjes. Het geheel had een hoog Robinson Crusoe gehalte, echt heel gaaf. Treehouse Lodge bleek het eerste resort geweest te zijn wat zich acht jaar geleden op Lonely Beach had gevestigd. Niet echt op het strand want dat bleek ten noorden van Treehouse Lodge te liggen. Vandaar dat we ook nog geen echt zandstrand hadden gevonden. Dat lag dus iets terug. Dat zouden we morgen wel gaan bekijken.

Treehouse Lodge zag er dus erg gaaf uit. Een van de gebouwen was eigenlijk meer een enorm terras in ronde vorm met een groot rieten dak erboven maar ook veel plaatsen in de openlucht. Overal lage tafeltjes, olielampjes, kleine zitjes, kussens, hangmatten en comfortabele matten waar mensen op lagen te luieren. Net een soort hippiedorp eigenlijk. De sfeer was dan ook uiterst ontspannen. We zochten een plek op en namen een heerlijke Pineapple Shake, een lekkere kom Green Chicken Curry en wat Chicken Fried Rice. Niet veel later liepen Rutger en Joy ook binnen. Zij hadden een leuke hut gevonden vlakbij Lonely Beach zelf. Het werd steeds gezelliger. Mogelijk had het nuttigen van de nodige "buckets" hier iets mee te maken. Een "bucket" is een begrip op de Thaise eilanden. Het is eigenlijk een soort speelgoed emmertje wat helemaal vol ijsblokjes wordt gegooid. Daar overheen 350ml drank (rum, vodka of wat er voor handen is) en het geheel wordt aangelengd met cola of vruchtensap. De emmer wordt afgetopt met wat eetbare orchideeën en een flinke bos rietjes waardoor een bucket ook direct een sociale aangelegenheid wordt. Iedereen waar je met een bucket langs komt neemt graag even een trekje van het vocht. Alsof je een sigaret aan het bietsen bent zegmaar.

Voetjes van de vloer bij Treehouse Lodge

Het werd steeds gezelliger en er bleek ook nog een DJ en dansvloer te zijn waar op een gegeven moment iedereen te vinden was. De klanken van zwoele strandhouse klonken hard door de speakers. Genieten geblazen!! Tegen middernacht hield Emlyn het voor gezien. Hij had wat te snel en te veel bucket-vocht naar binnen gewerkt blijkbaar. Een uur later vertrok ik ook huiswaards. Bij ons hok onder Maggie's Place aangekomen bleek Emlyn ook pas net thuis te zijn. Had was hier en daar in de bosjes gevallen en in slaap gedonderd omdat ie de weg naar huis niet meer kon vinden. We hebben heerlijk geslapen in ieder geval. Koh Chang bevalt ons wel!

Hutje bij Siam Beach Resort

De volgende morgen trof ik Emlyn aan in een nog ernstig diepe slaap. Na de douche weer genuttigd te hebben, ben ik via Treehouse Lodge naar Lonely Beach gelopen. Lonely Beach ligt er echt prachtig bij. Niet geheel Lonely meer zoals het ongetwijfeld een jaar of 10 geleden nog was maar wel een hele prettige sfeer, geen schreeuwerige toeristen. Hier en daar een plukje mensen en heerlijke rieten hutjes onder palmbomen. Op zoek naar een alternatief voor de varkensstal bij Maggie's kwam ik als eerste Siam Huts tegen. Siam Huts was ook het resort waar Rutger en Joy een hut hadden. Het bleek helaas vol te zijn. Het volgende resort zag er een stuk luxueuser uit: Siam Beach Resort. Iets noordelijker naast het hoofdgebouw van Siam Beach Resort bleek nog een rijtje bungalows te staan. Beetje vaal oranje gekleurd als een Holland-voetbalshirt wat te vaak gewassen is en al 4 WK's achter elkaar gedragen is zonder dat er feest in is gevierd. De bungalows bleken ook eigendom te zijn van Siam Beach Resort. Gelukkig niet tegen de prijs die de luxu bungalows moesten kosten maar slechts 400THB. Mooi prijsje voor een hut met badkamer, 2 matrassen op de grond, eigen veranda etc wat wil je nog meer.

Ik besloot de hut als optie te nemen. Teruglopen, ff overleggen met Emlyn die inmiddels wakker was die het prima vond. Rugzakken inpakken, uitchecken bij Maggie, rugzak op de rug en via Treehouse Lodge over het kiezelpad richting Lonely Beach. De hut beviel ons prima. Overdag een beetje chillen op Lonely Beach. Aan de rand van het strand richting Treehouse Lodge stond in de branding ook nog een klein gebouwtje op palen wat een Internetcafé bleek te zijn. Echt gaaf om in de branding met een waanzinnig uitzicht je reisverhalen te mogen typen.