Brand in Ao Bang Bao - Thailand

 

Na een paar dagen, chillen op Lonely Beach, het ontdekken van de geweldige Herbal Sauna in Ao Bailan en leuke feestjes bij Treehouse Lodge besloten we verder te trekken. Langs de weg achter Siam Huts hadden we een groot bord zien staan met daarop de promotie voor een boot die iedere dag om 12:00 naar Koh Mak en Koh Kut zou varen vanaf het vissersdorpje Ao Bang Bao aan de zuidkant van Koh Chang. We besloten om rond een uur of 10:00 op te krassen bij Siam Beach Resort zodat we ruim op tijd voor de boot zouden zijn. Van Archie, de Zwitserse duikschooleigenaar van duikschool Dive Point, waar ik een paar duiken mee had gemaakt de afgelopen dagen, hadden we gehoord dat het met de auto nog geen kwartier rijden zou zijn naar Ao Bang Bao. Tijd zat dus.

 

Liftend van Lonely Beach naar Ao Bang Bao

Dus wij langs de weg wachten, en wachten, en wachten zonder succes. Na een half uur zagen we Archie in z'n pickup kruipen en vroegen we waar hij heen ging. Toevallig ging hij richting Ao Bang Bao en we mochten mee achterop. Verre van comfortabel trouwens om op een geribbelde metalen bodem zonder houvast mee te rijden over enorm stijle bergwegen. Maar we kwamen heel aan in Ao Bang Bao. Ook daar zagen we het grote promotiebord van de boot naar Koh Mak en Koh Kut met direct ernaast een verkoopkantoortje. Daar aangenkomen werden we half uitgelachen en floepte de verkoper er "Not possible, boat does not exist" uit. Toch een beetje vreemd als er op diverse plekken zo groot reclame voor wordt gemaakt. Er bleek wel een boot te zijn maar die vertrok iedere morgen om 8:30 vanaf de pier van Ao Bang Bao. We zaten dus goed, maar waren veel te laat. Wat nu? Terug naar Lonely Beach had gekunt, maar dan zouden we morgenochten weer in vroegste vroegte opnieuw dit tripje moeten maken. We besloten te blijven in Ao Bang Bao. Direct achter het kantoortje bleek een smalle kuststrook te zijn met een aantal resorts. De eerste die we tegen kwamen was "Remark Pu Zi Hut". Beetje vage naam maar het was net geopend en zag er daardoor schitterend uit. Lekker eenvoudig weer met bamboe hutjes en her en der hangmatten verspreid. Uitzicht op de baai en het dorpje aan de pier. Schitterend dus.

Ao Bang Bao bleek niet veel voor te stellen. Slechts een lange smalle pier waarlangs diverse shops met fruit, prularia, toeristenmeuk, (goedkope) kleding en natuurlijk veel visrestaurants, een aantal duikscholen en ook nog wat resorts. Leuk om lekker doorheen te banjeren en een paar uur te vermaken. Het resort zelf bleek een hele aardige eigenaar te hebben die met een collega ook nog een wat bizar en dieronvriendelijk hanengevecht regelde. De hanen moesten oefenen om morgen een echte wedstrijd aan te gaan. Het zag er spectaculair uit en gelukkig stopte de eigenaar het gevecht tijdig. Aan de benen van de hanen werden namelijk scheermesjes bevestigd. De hanen zouden vechten totdat er een het loodje zou leggen. Niet echt "my kinda thing".

 

Licht ontvlambare situatie in Ao Bang Bao

's Avonds besloten we in een van de visrestaurants langs de pier te gaan eten. We hadden 's middags allebei reuzetrek gekregen bij het zien van de joekels van garnalen (tiger praws). We kwamen terecht aan de achterkant van een van de restaurants dat een terras boven het water had. We hadden daarmee uitzicht over een groot stuk van de baai inclusief "Remark Pu Zi Hut". Het was inmiddels flink donker geworden. De reuze garnalen smaakte echt geweldig. Flinke pot bier ernaast en een bordje "chicken fried rice", smullengeblazen dus! Op alle tafels stonden leuke olielampjes die ik ook op Lonely Beach regelmatig had gezien bij diverse restaurants. Overal kleine leuke vlammetjes dus. Maar hé, één van de vlammetjes was groter dan de rest...en werd snel nog veel groter...BRAAAAND!! Een stuk links van onze hut bij "Remark Pu Zi Hut" bleek een groot gebouw in de fik te staan. En niet zo'n beetje ook. In deze tijd van het jaar is alles kurkdroog en dus vatte het complete gebouw binnen no-time vlam. Ik rende impulsief van tafel over de pier naar onze hut toe want die stond heel dicht bij het gebouw verhoudingsgewijs. Ik denk dat er nog geen 50 meter tussen zat. Maar met een lekker zacht briesje en een rij kurkdroge bamboehutjes ertussen, was de link niet moeilijk te leggen met onze hut die zonder moeite binnen 10 minuten ook makkelijk opgefikt zou kunnen zijn.

Aangekomen bij ons resort liep onze eigenaar zenuwachtig op en neer maar verzekerde hij me dat zijn hutten (lees: onze hut) geen gevaar zouden lopen. Toen ik bij onze hut stond was de hitte van de brand die ik kon voelen enorm. Binnen 15 minuten was het gebouw tot op de bodem afgebrand. Ik was inmiddels weer teruggelopen naar het restaurant waar Emlyn inmiddels toch wat ongerust was geworden omdat ik toch bijna een half uur weg was gebleven. We dronken nog maar een Singha'tje op de goede afloop. Toch lekker dat we de volgende dag zouden vertrekken. Je weet maar nooit.

< Vorige		Volgende >