Sterrenstatus in Ubud - Bali

David & Victoria Beckham, David Bowie, Jimmy Carter en Louis Jansen. Een rijtje illustere namen en je vraagt je wellicht af; wat hebben deze mensen met elkaar gemeen. Wel nu, ze hebben allemaal een keer gegeten bij Ary's Warung in Ubud waar ik giseren avond was. Ik laat me uiteraard graag omringen door de nodige sterren maar veel meer dan een vermelding in het net uitgegeven kookboek van Ary's Warung zat er niet in. Geen David en Victoria gezien maar het eten smaakte er daarom niet minder om. Warung is Indonesisch voor eethuisje. Warungs vindt je veel langs de weg, stalletje met saté, beetje rijst of noodle soepjes. Ary's Warung is echter een iets ander kaliber. Deze zeer strak vorm gegeven tent serveert Asian Fusion dishes. Mooie combi van moderne kooktechnieken, westerse en aziatische ingredienten. Het resultaat: smullen op sterrenniveau, en voor een zacht Aziatisch prijsje. Deze keer spring ik van de hak op de tak en zo springen we nu van de Crispy Lobster Wonton in Ubud terug naar een paar dagen geleden naar een enorme grote krab. 

Hoe crisy crispy kan zijn

Nee de krab heb ik niet gegeten. Daar kreeg ik de kans niet eens voor. Ik had het diner er net inzitten en reed op een brommertje terug naar Surfers Inn, m'n home-stay in Kuta Lombok, de gelijknamige badplaats van het veel bekendere Kuta op Bali. Alleen worden hier geen aanslagen gepleegd en is het stukken rustiger. Anyway, ik op de brommer, pikdonker dus licht aan. Je rijd op een bijna verlaten weggetje en haalt de enige aanwezige weggebruiker in, een local op een brommertje. Even verderop verschijnt er iets reusachtigs op de door m'n koplamp verlichte weg. Het blijkt een enorme krab te zijn. Je weet wel, zo'n zeebeest wat er op het eerste gezicht zo onhandig uitziet omdat ie opzij loopt. Vergeten? Check dan ff een aflevering van Sponge Bob, daar komt meneer Krab altijd in voor :-). M'n home-stay ligt direct aan het stand. Maar het strand is zeker 30 meter diep, en ik reed op dat moment op een weggetje dat zo'n dikke 100 meter van het strand verwijderd was. Duidelijk geval van een verdwaald exemplaar. Maar ja, met van die joekels van scharen voelde ik me ook niet echt geroepen om het dier een zetje in de juiste richting te geven. Ik stuurde er dus maar ff ruim omheen, voor je het weet hangt ie in je brommerwiel en heb je brommerpech. Een paar seconden later hoorde ik achter me echter een enorme berg gekraak. Die lokale snuiter die ik net had ingehaald had de krab of niet gezien, of als orientatie-object benut om recht op de weg te blijven rijden. Hij was er in elk geval dwars overheen gedenderd. Ik stopte direct en draaide me om. Keek verbaasd en zag dat de local er als een haas vandoor ging. De krab gaf nog een laatste stuiptrekking en dat was het dan.

Kuta Beach op Lombok (dus niet die op Bali!)

Surfers Inn in Kuta Beach was een erg relaxed optrekje. Ik viel zonder surfboard bij me, wel een beetje uit de toon maar had met de spierpijn van de Rinjani in m'n benen een buitengewoon goed excuus om geen board bij me te hebben. Wel jammer want ik had gehoopt dat die spierpijn inmiddels minder geworden zou zijn. Surfers Inn deed me een beetje denken aan de opzet van het appartementencomplex van de serie Melrose Place (jaren '90). Een rechthoekig zwembad dat midden tussen een aantal appartementjes/kamers lag. Erg gaaf en ontspannen sfeertje. M'n buren waren 5 Nederlanders. Ik had al wel het idee dat ze uit de buurt van Rotterdam kwamen maar dat ze ook nog eens uit 's Gravenzande en Hoek van Holland kwamen had ik niet verwacht. Das op steenworp afstand van Naaldwijk, waar ik opgegroeid ben. Best lachen om zo ver van huis een groep surfers te ontmoeten uit je eigen streek. De boys waren onderweg tijdens hun 8 maanden langen surfvakantie langs diverse topstekkies met als eindbestemming Australie. 

Voor mij was er zonder surfen en met spierpijn eigenlijk niet zo heel veel te beleven in Kuta. Heb nog een authenthiek Sasak dorpje bezocht. Traditioneel ingericht zoals het vroeger was op Lombok bij deze stam. Dus veel hutten van leem, riet, stro en ander wegwaai spul. Nog een dagje op de brommer getoerd naar het uiterste zuid-oosten van Lombok naar het vissersdorpje Enak. Dat was weer een waar avontuur om te komen. Ik werd alle kanten opgestuurd behalve de juiste. Maar wel lekker om zo ver van de toeristische wereld verwijderd te zijn. Echt geen toerist gezien. Wel een grote vrachtwagen waar aan de achterkant aan brommer onder dubbel gevouwen lag. Duidelijk geval van de te weinig afstand gehouden / te hoge snelheid. Gelukkig niets van de bestuurder gezien maar ik vrees het ergste.

Terug naar Bali

Na Kuta Lombok had ik het briljante plan om terug naar Bali te gaan. Er bleek vanuit de havenplaats Lembar zelfs een fast-ferry naar Bali te gaan. Afstanden zijn hier gelukkig relatief klein dus alle kans om in 1 dag naar Lovina op Bali te reizen. Dat was natuurlijk weer wat te veel van het goede. De bus die ons naar Lembar bracht, was keurig op tijd en reed in een dik uur naar Lembar. Een bootticket had ik niet maar werd zo geregeld door een mannetje die ook ananas en ander fruit verkocht. Ik mocht echter eerst naar een andere haven toe want de snelle boot vertrok 'hier' niet. In de ander haven stond een wachthokje waar ik tegen inlevering een echt bootticket kreeg. Ik moest ook nog betalen om uberhaupt in het wachthokje aanwezig te zijn maar heb daar toch maar even vanaf gezien. Voor iedere scheet die je hier laat is iemand in de buurt die je daarvoor weer eent ticket wil verkopen. Alles hangt van poen aan elkaar. Valt er niets te verdienen, dan wordt er ook niet geglimlacht. Best beetje jammer. 

Anyway, de boottrip verliep nogal ruw. Dat wil zeggen. De zee was nogal wild. Flinke golven en veel wind en al gauw hingen er een man of 10 over de reling achteruit te eten. Met een dik uur vertraging kwamen we aan in Padangbai. Daar aangekomen zou er een busje op me wachten dat me naar Lovina zou brengen. Die was er niet en kwam ook niet. Ik was de enige die naar Lovina wilde en dat werd te duur blijkbaar. Prettig dat je dat vooraf te horen krijgt. Veel trek in een nachtje Padangbai had ik niet. Dan maar naar Ubud terug. Dat was dan wel weer leuk want ik wilde nog graag een paar nachtjes pitten bij Gusti's Homestay waar ik eerder een kijkje had genomen.

Koffie van uitgepoepte bonen

Gelukkig hadden ze bij Gusti's een topkamer vrij. Zwembadje voor de deur. Heerlijk balkon en lekker rustig gelegen. Ik had gemerkt nadat ik een paar weken geleden Ubud had verlaten, dat ik nog lang niet alles daar had gezien. Geen straf dus om weer terug te zijn. Gisteren een enorm mooie wandeling gemaakt door schitterende rijstvelden. Had geen idee dat Ubud zo mooi was. Er wordt flink geoogst momenteel dus leuk om wat strakke foto's van te maken. Vandaag nog een mooie tempel ten noorden van Ubud bezocht per scooter en als klap op de vuurpijl nog een koffiekwekerij met hele bijzondere koffie. Wat is daar zo bijzonder aan. Nou, stel, je hebt bijvoorbeeld een huisdier en je bent dol op rijst. Zou je dan je huisdier rijstkorrels te eten geven wachten totdat ie die weer uitscheit en daar nasi van gaan klussen? Dacht het niet hè! Hier heb je dus een bijzondere katachtige, de Luwak kat. En die doet dat dus met koffiebonen. Het dier zit in een kooi, krijg koffiebonen te vreten, scheit ze uit. En die worden met de hand uit z'n kooi gevist. Het hele proces is daarom redelijk intensief en kostbaar. Een paar gram van die bonen kost al snel een godsvermogen. Natuurljk mocht ik ff een bakkie uitgescheten-bonen-pleur proeven. Wel aardig maar om daar nou zo'n heisa van te maken.  Luwak koffie is door het proces de duurste koffie ter wereld. Kijk dat vind ik nou weer een beetje overdreven. Ik ga die koffie nog ff wegspoelen met een stevige fles Bintang, dat smaakt een stuk frisser, en je adem gaat er ook een stuk minder van stinken!