De Jungle van Khao Sok National Park

De beste wensen!!! Iedereen z'n buikjes weer volgevreten met in ossenwit gefrituurde zooi, Barney is z'n dartpijlpunten inmiddels aan het slijpfen voor Lakeside Embassy 2007 schat ik zo in....en ik....Louis goes Jungle.

Ben inmiddels aanbeland in Khao Sok National Park waarvan grote gedeeltes zo'n 160 miljoen jaar oud zijn. Daarmee is de boel een stuk ouder dan het Amazone gebied en de struiken in centraal Afrika, althans dat beweerd een of andere schrijven. In het kader van efficiency, of beter gezegd inefficiency duurde het wel even voordat ik hier mocht aankomen.

Vertrek van Koh Lipe naar Khao Sok National Park

Drs. P zong er al over en ik maakte het mee. "Luister nou toch lieve mensen, de boot is voohoool!". Het begon zo mooi die 2e januari van het nieuwe jaar. Je wilt het paradijs onder de paradijzen verlaten en je had al een retourticket voor de boot op zak dus alles zou vlekkenloos moeten verlopen. Echter, ook Thailand kent Murphy en z'n gedoe en dus gaat er nog wel eens wat mis. Eerder die week had je nog nagevraagd of het echt niet te druk werd op de boot naar het vaste land maar nee die boot was noooooit vol. Volgens de alleraardigste touroperator moest ik wel om 9:30 op het strand staan. Nu zijn er drie stranden op Koh Lipe en moest ik naar Pattaya Beach. Bleek die boot dus vanaf Sunset Beach te vertrekken om 10:00. De touroperator vond het makkelijker om mij/ons (nog een Duits koppel) met de boot van Pattaya naar Sunset Beach te vervoeren. De kapitein van de longtailboot die ons naar de grote boot zou brengen was echter nogal lui (enigzins begrijpelijk nadat ik hier 10 dagen geen fluit uitgespookt heb, moet je nagaan hoe dat is als je hier al 10 jaar zit) en dus zei ie dat we ruuuim de tijd hadden. Niet 10:00 maar om 10:20 kwamen we dus bij de Ferry aan die voor de kust van Sunset Beach lag te dobberen. Vanuit de verte zagen we de boot echter al flink naar rechts overhellen. Dat ding was echt stevig overpacked en toen we met nog een longtail boot aan kwamen mochten we er dan ook niet meer op. Over veiligheid doen ze hier normaliter niet zo moeilijk en dus verbaasde het ons best wel. Iedereen daar in NL zal uiteraard met me willen ruilen als je vertelt dat je dus noodgedwongen nog wat uurtjes op zo'n heerlijk bounty eilandje mag doorbrengen, logisch toch. Het Duitse koppel dacht daar echter anders over. Die hadden namelijk een vlucht van Hat Yai (stadje ergens in het uiterste zuiden van Thailand) naar Bangkok te halen om vervolgens direct over te stappen op een rechtstreekse vlucht naar Frankfurt. Strak gepland en niet echt handig wellicht maar daar begin je dan maar ff niet over om de goede orde te bewaren (en die was na het missen van de boot toch al niet al te best meer bij hen en dus had ik eigenlijk best nog wat kolen op het vuur kunnen gooien.

Iets verlaat bootje vanaf Koh Lipe

De volgende boot zou ergens om 11:00 komen. Maar 11:00 werd uiteraard 12:00 waar 12:00 ook weer net zo makkelijk 13:00 werd. De nagels van onze Duitse vrinden waren inmiddels tot onder de oksels afgekloven en alle tien de tenen waren zo krom als een hoepel want waar bleef die boot nou (die vreemdgenoeg wel weer van Pattaya Beach vertrok). Het enige positieve dat ik de twee kon wijsmaken was het feit dat de boot die wij zouden nemen bij lange na niet vol was en dus een stuk sneller zou zijn. De volle boot zou er zeker vier uur over doen en onze boot twee-en-half uur. Das dus anderhalf uur pure winst. Ik had ze bijna zover dat ze begonnen te geloven dat we met onze lichte boot wellicht eerder aankwamen maar daar trapten ze dan weer net niet in.

Ergens om 13:30 kwam er een boot in zicht. Maar ja die moet uiteraard eerst geleegd worden. Nadat iedereen er vanaf was en wij erop duurde het nog een dik half uur voordat de boot vertrok. Logisch want op het dak stonden nog twee treedjes eieren en de rechtmatige eigenaar was ze nog niet op komen halen. Na nog eens tien minuten kwam er op tempo-doeloe een longtail langs zij die vroeg of er nog ergens wat eieren op de boot rondzwierven. De twee Duitsers hadden uiteraard graag wat "geholpen" bij het "lossen" van de eieren. Maar goed, rond 14:30 vertrokken we dan. De touroperator had in de tussenliggende tijd voor hen alvast wel een taxi geregeld die hen non-stop naar het vliegveld zou sjezen. Maar dan nog was een dodemansrit noodzakelijk om op tijd op vliegveld te komen en om nog in te mogen checken. Maar ook Air Asia was ingelicht en zou max. 10 minuten wachten.

Nachtje pitten in Trang

Eenmaal aan land snel alle spullen in de taxi gedumpt en de twee uitgezwaaid. Ik probeerde nog de minibus naar Trang te vinden maar die was ook al vertrokken. Een nachtje Pak Bara had ik niet echt trek in en dus bij m'n touroperator even gecheckt wat de mogelijkheden waren. Als ik er echt op stond kon ik diezelfde avond nog naar Trang (noordelijk) met de lokale bus. Alles beter dan Pak Bara (je moet er geweest zijn om het te begrijpen, zegt dat genoeg :-) en dus greep ik het aanbod met beide handen aan. De lokale bus vertrok echter een stuk verder op in een ander plaatsje en zo werd een naburige familie met auto opgetrommeld om mij naar de busterminal te brengen. Vriendelijkheid ten top ja. En na enig oponthoud zat ik dus alsnog in de bus naar Trang. In Trang een nachtje blijven pitten in het Koh Teng Hotel, gerund door een Chinese familie en de traditie in Trang is de zogenaamde Ko-Phii koffie. In tegenstelling tot oplos/nescafe achtige muk krijg je dan een vers gezette bak die redelijk in de buurt van een bakkie Kanis & Gunnink komt. Niet voor de poes nee. Na bijna vijf weken geen koffie gedronken te hebben sta je dan ook direct op je kop en dus energie voor tien en klaar voor de bus naar Phang-Nga nabij Phuket. Ook weer met de lokale bus en daar aangekomen was het plan om een aansluiting naar Khao Sok te vinden. Die bleek er niet te zijn in tegenstelling tot wat iedereen mij wijsgemaakt had (toch weer te goedgelovig he, ik leer het ook nooit :-). Dus eerst de volgende bus naar Takua Pa (het begint steeds exotischer te klinken inderdaar :-) en daar aangekomen was de dag alweer om. Het heerlijke van Takua Pa is dat het niet vermeld wordt in de Lonely Planet en dus geen toerist te bekennen. Diezelfde Lonely Planet heb je dus hard nodig omdat geen mens hier engels spreekt en er geen guesthouses zijn. Ergens achteraf langs de snelweg bleek er dan nog wel een soort Van der Valk te zijn. Witte betonnen bunker wat gerund werd onder de naam "Extra Hotel". Wat er extra aan was weet ik nog steeds niet. Ik opteer voor de volgende opties: extra ranzig, extra gehorig, extra harde matrassen, extra koude douche (das wel lekker), extra ver weg van de bus, extra weinig ontbijt opties in de buurt (lees: geen), extra extra ja. Maar vanmorgen na wat gewandel toch nog zoiets als een heuse espresso bar gevonden. Gewoon verse koffieboontjes en een oerdegelijke espresso-apparaat. Prima start dus. En na een busritje van een klein uurtje nu dus aangekomen in Khao Sok National Park. Schijnt hier prachtig te moeten zijn en de rit er naartoe was idd al veelbelovend. Voor mensen die een willen zijn met de natuur is dit de beste optie. Dus ben je zo bang als een wezel, voe je je als een vis in het water, ben jij het beste paard van stal, ben jij de ezel die zich geen tweede maal aan die steen stoot, ben jij het tweede schaap dat over de dam komt of heb je andere dierlijke instinkten? Dan is dit the place to be.....Goed, ik ga even kijken hoe een Thaise koe een Thaise haas vangt. En daarna ff naar huis, een balletje eten.