In de luwte van Sihanoukville - Cambodja

Zo, kerst zit er op, we zijn een Tsunami rijker waarvan de gevolgen steeds gruwelijker lijken te worden. Tijd om op te krassen dus uit Thailand. Gisteren zijn we om 5:00 vertrokken uit Trat. Na wat dagen lanterfanten, de buurt wat verkend te hebben, en steeds ergere TV beelden gezien te hebben, vonden we het nodig tijd om wat verder weg van de hectiek op tv te trekken.

Tocht van Trat naar Sihanoukville

In alle vroegte ging om 4:30 de wekker. Tassen waren al gepakt dus de laatste restjes werden bij elkaar geraapt, bovenin onze rugtassen gepropt en dichtgeknoopt. De eigenaar van Pop Guesthouse kwam ook nog even kijken of we wakker waren. Via hem hadden we vervoer geregeld naar Hat Lek, de grensplaats met Cambodja via het smalste kuststrookstukje in Thailand in het uiterste oosten. De mini-bus was voor de verandering keurig op tijd en we hoefden niet eens heel veel mensen op te halen. Dat begon lekker. De bus scheurde met kamikaze-snelheid richting de grens. In Thailand rijden met links, maar de bus bleef de hele tijd rechts rijden. Alleen wanneer er een tegenligger aan kwam, week de chauffeur uit naar zijn eigen helft hetgeen tot wat licht angstige momenten leidde zo nu en dan. Rond 6:30 kwamen we aan bij de grens. Althans, het eerste deel ervan. Daar waar we in Europa inmiddels aan beide kanten van de grens twee verlaten hokjes heben staan met daartussenin een stuk niemandland zonder hekken, slagbomen of wat dan ook, daar heb je tussen Thailand en Cambodja de nodige toeters en bellen om de grens over te komen. De grens is alleen van 7:00 tot 19:00 geopend. Daarvoor en na gaat er een groot hek dicht en komt niemand er meer in of uit. Met onze visa reeds in het paspoort stonden we om 7:00 als tweede in de rij bij het hokje. Dat ging lekker snel. Daarna het hek door waar we direct in een compleet andere wereld terecht kwamen. Waar Thailand erg ontwikkeld is, geasfalteerde wegen en alles betrekkelijk opgeruimd leek te zijn, is het in Cambodja wat minder gestructureerd. Kinderen lopen in lompen, zien er vies uit, en hopen op wat geld van toeristen. Verder ziet alles er viezig uit, stoffig van de droogte etc. En dit was pas niemandsland nota bene.

Cambodjaanse grens

Na de eerste grenspost konden we een stuk doorlopen waarna we bij de Cambodjaanse grens, ondanks ons reeds verkregen visum, alsnog de nodige papieren in moesten vullen. Een hokje verderop ook nog ons "gezondheidspaspoort" laten zien (zo'n geel boekje van de GGD met je inentingen erin). De grensbeambte wilde 100 bath hebben maar hier waren we voor gewaarschuwd in de Lonely Planet. Gewoon vragen om z'n registratie-nummer en zeggen er geen geld betaald diende te worden hier. Het bleek te werken.

Na het laatste hokje waren we echt in Cambodja...maar wat nu?? Verder vervoer dan hier hadden we niet en er was nog geen haven te zien met de snelle ferry waar we over gelezen hadden. Een Cambodjaanse mannetje verkocht ons een taxi-rit die we deelden met Nikki en Korian, twee Australische meiden, die de nacht in het rumoerige Hat Lek hadden doorgebrecht omdat bij aankomst de avond ervoor de grens al dicht was. We werden bij de haven afgezet en zodra de kofferbak met onze rugzakken open gingen doken daar direct wat locals op om de tassen te mogen sjouwen in ruilen voor wat poen (en de kans op het ontbreken van iets uit je tas?!). We rukten onze tassen snel los en sprongen op de ferry die om 9:00 zou vertrekken. Binnen in de boot was het ijskoud. Gelukkig een dikke trui bij me. Tijdens de boottrip leerden we Nikki en Korian wat beter kennen. Beetje kaartspelletes doen etc. Leuke, spontane meiden. Bij aankomst in Sihanoukville zo'n 3,5 uur later besloten we te kijken of we met z'n vieren naar een guesthouse konden komen. In de haven van Sihanoukville stond een beetje vaag uitziende kerel met een apart engels accent op een cross-motor wat flyers uit te delen van het "Red Snapper Guesthouse". We besloten op z'n aanbod in te gaan. Hij regelde wat brommers met chauffeur waarna we hem volgende naar het Red Snapper Guesthouse. Het was een prima pandje met nette, schone en ruime kamers. Prima voor $6!

Inchecken bij het Red Snapper Guesthouse in Sihanoukville

Na het inchecken, beetje douchen en omkleden besloten we Sihanoukville te verkennen. Het Red Snapper Guesthouse bevond zich aan een stil zijpaadje van Ekareach Street, een soort hoofdweg door Sihanoukville heen van oost naar west. We liepen de weg af het centrum in. Sihanoukville stelt eigenlijk niet echt veel voor. Een paar rechte wegen, een kleine markt in de ochtend en nog een grotere markt. In de eeste de beste kroeg besloten we een lekkere koude pilsner te nuttigen en wat te eten waarna we weer terug liepen naar het guesthouse. Na wat spullen gepakt te hebben lieten we ons droppen op Independence Beach. Het strand was erg rustig. Hier en daar wat locals. Een aantal relaxte strandtenten en wat mensen op het strand die de gebruikelijke stukken fruit en sieraden probeerden te verpatsen. Een erg ontspannen indruk in elk geval.

Aangevalen door een ketsende aap

Vandaag hebben we met wat gratis fietsen van het guesthouse een fietstocht in de omgeving van Sihanoukville gemaakt. Erg lekker. De fietsen waren niet echt briljant maar het ging toch best aardig. Emlyn maakte onderweg nog een soort saldo bij het naar beneden fietsen op een zeer hobbelig en met losliggende stenen bezaaid pad. Het zag er gelukkig erger uit dan dat het was. Wat later kwamen we bij een tempel op een heuvel aan die van diverse kanten te betreden was met een aantal lange trappen met heeel veel traptreden. Halverwege een van de trappen zagen we een klein aapje, een jonkie nog. Nikki zag in een boom z'n ouders zitten die precies op dat moment bezig waren met "de oudste beweging ter wereld". Althans, pa was bezig. Ma wilde er tussenuit knijpen maar op geheel prehistorische wijze werd zij aan de heupen teruggetrokken door pa en werd het schouwspel voortgezet. Erg vermakelijk om te zien. Ondertussen dachten wij dichterbij het kleine aapje te kunnen komen. Dat pikte pa-aap niet en die kwam dus uit de boom zetten.

Pa-aap begon ons steeds sneller te benaderen en dus zetten wij het op een lopen voor zover dat mogelijk was bij een trap. Ik liep iets voor Emlyn uit en we renden inmiddels hard naar beneden.....met pa-aap net zo hard achter ons aan rennend! Op een gegeven moment keek ik even om en zag ik dat de aap de voet van Emlyn beet had en een bijtende beweging maakte. Gelukkig kon Emlyn zich net op tijd losrukken en waren we bijna beneden waar kinderen met stenen naar de aap gooide die daarop eieren voor zijn geld koos. Dat scheelde niets. Maar waar waren Nikki en Korian. Die waren blijkbaar naar boven gerend en konden nu niet meer omlaag. Gelukkig zijn ze via een andere trap lat er toch omlaag gekomen waarna we naar het guesthouse terug fietsten. Weer even wat handdoeken en sarong's gepakt en op naar Victory Beach. Dat was al wat drukker v.w.b. het aantal toeristen en locals. Leuke tenten met lekker chill muziekjes en drankjes. Dat Sihanoukville is best een lekker plekje!